فقط يه چيزي مي گم، چقدر خوبه كه آدم عزيز بميره  و رسول ملاقلي پور خيلي عزيز رفت.

اين رو مي شه از عكسهايي كه همه جا پخش شده ديد.

امروز به احترام رسول دوربينها خاموش شد، اما دوربينهاي زياد ديگري روشن شد تا لحظه رفتنش را ثبت كنند.

وقتي تمام حاضرين در تالار وحدت براش گريه مي كردند، وقتي سميرا (همون ماريام فيلم ميم مثل مادر) عكسش رو بغل كرده بود و گريه مي كرد، وقتي يه غم بزرگ توي چشمان علي شادمان نشسته بود و وقتي تمام همكاران و همرزمانش ازش تعريف مي كردند و گريه مي كردند آدم مي فهميد كه رسول ملاقلي پور خيلي عزيز رفت.

اما من در لحظه ورودم به تالار وحدت چيزي ديدم كه تكونم داد و اون اشكهايي بود كه آتنه فقيه نصيري در تنهاييش براي رسول ملاقلي پور مي ريخت. انقدر صادقانه اشك مي ريخت كه به احترام صداقت اشكهاش دوربين رو خاموش كردم و هيچ عكسي ازش نگرفتم.

اما جاي خيليها خالي بود من اثري از حاتمي كيا نديدم خيلي از بزرگان سينما هم بعد از اينكه پيكر رو به سمت بهشت زهرا حركت دادند به تالار رسيدند.

هركس كه اومده بود به عشق رسول ملاقلي پور اومده بود. از صفارهرندي و امير رضا خادم و محسن رضايي گرفته تا كارگردانان بزرگي مثل مجيدي و پوراحمد و جيراني و بازيگراني چون حسين ياري و رضا كيانيان و كامبيز ديرباز.

و حضور مردم اين شكوه رو كامل كرد.

برای شادی روحش صلواتی بفرستید