الان که دارم این شبه گزارش رو می نویسم خستگی دیروز مثل چی توی تمن مونده و تمام استخوانهام درد

می کنه

واقعاْ روز وحشتناک و البته یه کم جالبی رو گذروندیم (فکر کنم همه ۷تایی ها با من موافق باشند)

دیروز حدود ساعت ۴:۲۰ جلوی رستوران قصر موج رسیدم، از دیدن جمعیتی که برای برنامه اومده بودن کاملاْ جا

خوردم. جلوی در که افتضاح بود.

بگذریم از اینکه چقدر ایستادیم و چقدر بدون برنامه ریزی همه رو پشت در نگه داشته بودن و وقتی

امیر منوچهری و مریم جلینی اومدن که برن تو، همه دست به دامن اونا شده بودن که

 امیییییر این جمعیت رو بگیر.

و شروع له شدن در جمعیت وقتی بود که فرزاد حسنی اومد و همه برای اینکه ببیننش همدیگه

 رو تا جایی که می تونستن هول می دادن و تقریباْ همه روی سر هم سوار بودن.

حدود ۵:۱۵ یه خورده این ور تر در باز شد و جمعیت با فشار وحشتناکی وارد محوطه شد. واقعاْ انگار

می خواستند برن یه جایی رو فتح کنن. چند نفر زیر دست و پا موندن و من فقط سعی می کردم که زمین نیفتم.

چون زمین خوردن همان و له شدن همانا

بالاخره با هزار زور و زحمت رسیدیم به محوطه ای که صندلی چیده بودن. واقعاْ شاهکار برنامه ریزی بودن.

چندین ردیف جلو رو برای آقایون گذاشته بودن و بعد یه طناب زرد رنگ کشیده بودن و برای خانومها صندلی

گذاشته بودن. تمام اون صندلی ها به اندازه یک دهم جمعیت حاضر نبود.

فقط من موندم که اینا که می دونن انقدر جمعیت میاد چه طوری یه تعداد به شدت محدودی صندلی در نظر

 گرفته بودن.

خلاصه خانومها که هیچ جا نمی خوان از آقایون عقب تر باشن، طناب رو کندن و حمله کردن جلو

(واقعاْ از حمله چنگیز خان مغول بدتر بود)

حالا ما که مثلاْ زودتر رفته بودیم موندیم ردیفهای عقب(فک کن چه شیر تو شیری بود)

هرکی زرنگ بود می دوید جلو و جلویی ها هم که اصلاْ دلشون نمی خواست بشینن، همشون ایستادن و

 ما هم مجبور شدیم بایستیم. اونم نه روی زمین که روی صندلی.

(۳ نفر روی یه صندلی بودیم و هر لحظه امکان سقوط)

بعضی ها که برای دید بهتر بچه شون اونو روی دوش شون گذاشته بودن و دیگه رسماْ کادر بسته بود.

برنامه حدود یه ربع به شش شروع شد و فرزاد بلند بلند شروع به حرف زدن کرد. اصلاْ انگار نه انگار که هیچ کس

 نمی شنوه چی می گه. بعد هم یکی یکی بچه هارو آورد روی سن که باید به افتخارشون همه می گفتن

 ۷ تایی ها

از خاله و دلنواز و صفدر با مرحوم پدرش بگیر تا بچه زنده یا مرده و الهام و از همه مهمتر محمودرضا قدیریان

(عجب تیپی زده بود، یه عکس دارم که بعداْ براتون می ذارم تقریباْ از نیم متریش گرفتم)

 بعد همه با هم آهنگ یک بوم دو هوای رضا صادقی رو در نبودش خوندیم و مازیار عصری اومد روی سن با

گروهش. از این قسمت برنامه اکثراْ چیزی نفهمیدیم چون مشغول پیدا کردن یه جایی برای ایستادن و بهتر دیدن

بودیم (از اینجا رفتم روی صندلی- من و انسیه و یه دختر دیگه)

البته ملت کم کم صندلی ها رو برداشتن و به گوشه و کنار انداختن تا جا باز تر بشه. دیگه از انتظامات اونجا هم

 کاری بر نمی اومد. هرچی هم که همه داد می زدن که آقای حسنی بگید جلویی ها بشینن یا برنامه رو قطع

کنید کسی گوشش به این حرفها بدهکار نبود که نبود و فرزاد گفت که هرکس دلش می خواد بره

(همه دوست داشتن وایسن ولی اگه خودش وسط جمعیت بود می فهمید حضار چی می گن)

و نوبت رسید به بهترین قسمت برنامه یعنی خوندن محمد علیزاده که تمام آهنگهارو با همراهی فرزاد اجرا کرد

و فرزاد که کاملاً حس خوانندگی داشت اونم از نوع خفن (تقریباً خودش رو کشت از زور احساسات)

و همه بچه ها و البته پدر ها و مادرها و هرکی توی قصر موج بود آهنگهارو می خوندن و واقعاً بهترین قسمت بود.

آهنگ سلام ایران و مهر علی و زهرا و خداحافظ و آهنگ جزر و مد که همشون واقعاً عالی بودن و

محمد علیزاده که موهاش رو کاملاً زده بود و قیافه جالبی پیدا کرده بود

از وسطاش من رفتم اونور سن یعنی پشت سن که یه جورایی دیدش بهتر بود.

چقدر بچه ها گم شده بودن و آقای ابوالقاسم صادقی میومد به فرزاد و امیر که روی سن بودن می گفت که

اعلام کنن و خانواده ای از نگرانی برهند.

جای افشین و آقای گلبن به شدت خالی بود چون هردوشون سر آخرشه بودن.

و در آخر سر هم خوشبختانه برنامه ساعت ۷:۳۰ تموم شد و بعد از کلی تشنگی و گشنگی رسیدیم خونه

و تقریباً باید با کفش و لباس می رفتیم توی ماشین لباسشویی

فیلم و عکسهارو آماده می کنم و براتون می ذارم

فعلاً خداحافظ